Suyu Arayan Adam

"Bir adam vardı. Suyu arıyordu. Toprağı üç kulaç,beş kulaç kazdı. Suyu bulamadı. On kulaç on beş kulaç kazdı. Gene suyu bulamadı. Sonra yerin derinliklerinde kara haya tabakalarına rastladı. Yeise düştü gücü sona erdi ve suyu bulmaktan ümidini kesti.
Fakat bir ses ona:
-Daha derinlere in,daha derinlere! dedi.

Daha derinlere indi ve suyu buldu."


Çok küçükken kitaplığımıza tırmanmaya bayılırdım. 
Bir kitap vardı, çok iyi hatırlıyorum, yukarıdaki sözlerle başlardı, adı da "Suyu Arayan Adam"'dı.
Nedenini bilmiyorum, ama kitabın başını babama okuturdum ve gerçekten çok severdim bunu. Bir harf bile okuyamasam da, anlamı olmasa da o sembollerin, raflara tırmanır; kitabı indirir ve kapağına, o çok sevdiğim ön sözünün yazılı olduğu sayfaya bakmaktan çok hoşlanırdım. 
Kim bilir kaç defa o kitaba ulaşmaya çalışırken raflar üstüme dökülmüştür.


Ben kendimi bildim bileli kitap okumayı severim. Ama çok kızıyorum kendime, artık o kadar çok okuyamıyorum. Biliyorum yapmam gerek, okumalıyım. Çünkü o sırada okuduğum en az bir kitap yoksa(bazen aynı anda 2-3 kitap okuduğum da olur :D ) içimde bir yerlerde boş hissediyorum. 


Ama insan pes etmemeli değil mi?
Suyu arayan adamın sınavları yüzünden sudan ümidi kestiğini hiç sanmam.
Benim iç sesim de bana " Daha çok oku, daha çok oku." diyor.
Ona uyuyorum.

-Grenouille

J.L.

Unutmuşum.
Dün John Lennon'ın ölüm yıl dönümüydü.

Huzur içinde yat gözlüklü adam.

-Grenouille.

Güzel Bir Gün

Çok mutluyum.
Cidden. Ve bu aralar bana bi enerji geliyo arada ki sorma. O zaman bağırmak çağırmak koşmak patlamak istiyorum, o derece tuhaf oluyorum.
Hoş ben zaten tuhaf bi insan sayılabilirim sanırım, hem de hiç kasmadan.
Duş jeli yerine şampuan kullanıp neden bi acayiplik olduğunu kavrayamam.
Dişlerimi fırçalamada son aşamaya geçip, "Temizliyosam bari mis gibi olsun, hiç bişi kalmasın" diyerek dilimi de fırçalamaya kalktığım çok olmuştur-ki hiç önermem, aynadaki yansımamdan korktum.
Sıkılınca arkadaşımın burnunu yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara dürtmekten uç noktalarda, sadistçe bi zevk alırım.
Falan falan...

Bugün güzel bi gün.
Gerçekten de öyle.

-Grenouille.

Natalie Dee'yi severim.

Orada Kimse Var Mı?!

Uzayda yaşam...
Bugünün başlığıydı benim için. NASA, uzayda yaşamla bir açıklama yapacak dedi kardeşim. İnanmadım. İnanmak istemedim.
O kadar süre boyunca gerçek olduklarından bir an olsun şüphe etmediğim, insanlara sonuna kadar savunduğum uzaylıların gerçek olduğu açıklanacaktı belki.
Neden bilmiyorum, midemin acınası bir biçimde büzüldüğünü hissettim. Aynen küçükken Bodrum'da geceleri parlak noktalarla bezeli gökyüzüne bakıp kendimi korunmasız ve minicik hissettiğim zamanlardaki gibiydi. Aynı korunmasızlık hissine kapıldım bir anda; tamam, gerçek olduklarını düşünüyorum düşünmesine de... insan ne olduğunu bilmediği bir şeye karşı nasıl hisseder? Daha doğrusu ne hissedeceğini nereden bilebilir ki? Bilinmezlik beni korunmasızlığa itelemişti sanki :D

Sonra vakit geldi; saat 9'da birçok kanal bu açıklamayı verdi.
Sonuç?
Keşfedilen sadece bir bakteri: ama bu bakteri hem fosforda, hem de arsenikte yaşayabiliyor. Bu ne demek? Uzayda çok farklı elementlerden oluşmuş canlılar olabilir demek.
Ben bir süreliğine rahatım demek.
En azından bu gecelik rahat uyuyacağım, çünkü bir bilinmezle o kadar da burun buruna değilim artık demek.

Anlaşılan yeşil koca kafaların "bilimsel" olarak keşfedilmesine daha var.

Yine de geleceğin ne getireceğini hangimiz bilebiliriz ki? :D

-Grenouille

Neşeli Günler.

Hani bazı günler olur da nedenini tam olarak kendiniz de anlayamadan mutsuzsunuzdur.

İşte öyle günlerden biri bugün benim için.
Aslında tam olarak öyle değil de... Yani değildi.
Nedense bir anda bir şeyler oldu ve bütün yaşama sevincimi kaybettim.
Hoş bunun sebebi olabilecek bazı küçük ayrıntılar var tabii. Mesela kapıda kaldım. Mesela botum yüzünden iki kez takıldım ve ikincide yere kapaklandım. Böyle şeyler çok rahatsız eder beni.
Ama asıl sebep bunlardan hiçbiri değil. Ne aptal botum, ne de anahtarlarım değil benim sebebim.
Zaten hiçbir zaman öyle değildir ya.
Sanki bir yerlerimde biliyorum ne olduğunu, ama bilmiyorum.
Sanki beni üzen ciddi bir şeyler var, ama yok gibi.
Kısaca boşlukta yüzüyormuşum gibi hissetmeme sebep olan bir şeyler var. Kısaca mutsuzum, hem de daha beteri sebebim yok.

Var mı bana yardım edebilecek olan?

Arap Kızı Camdan Bakıyooor.

Pek şeker arkadaşım Yağmurla ilgili yazmamışım.

Alınmasın.

O benim biricik arkadaşım.

Olmazsa olmazım.

Filmkoliğim.

Baş mallarımdan biri.

"Annem"("babam" da Shane.)

Ders muhatabım.

Sinirlim.

Tunalı arkadaşım.

Ve daha neler neler....

Yağmur yaa, çok seviyorum senii :D

Bu fotoğrafını da çok seviyorum.

-Grenouille.

Beyin Bedava.

Hayatımın ilk dil ve anlatım sınavını bugün verdim, vatana millete hayırlı olsun.


Nasıl bi çaba sarfettiysem artık başım çatlayacak gibi, beynim sünger boyutuna geçiş yaptı.

Kendimi nası kastığımı gerçekten ben de bilemiyorum, tek aklımda kalanlar elimin uçar gibi yazı yazışı ve arada saati kontrol edişim. Sınav öncesinde girdiğim stresi tarif etmek daha zor. Çok ciddiyim, bu stres seviyesiyle ilerde kanser olduğumla kalırım ben yaa.

Therese Raquin adlı kitabı ise görmek istemiyorum bi daha, 4 kez okudum kendilerini. Gerçekten nasıl etkileyici bi anlatımdır o, Emile Zola'yı tebrik etmek lazım. Şahsen ben bi ömür yeticek kadar karamsarlığa kapıldım kitap boyunca. Ama kesinlikle okunulması gerek; suçluluk duygusunun insan psikolojisi üzerindeki etkisini öyle derinlemesine anlatıyor ki... Zaten o karamsarlığa sebep olan şeylerden biri de o ayrıntılı inceleme.

Kısaca öneririm.

Yazımı klasik "Beyin Bedava." sözüyle bitiriyorum.

Hepibörtdey.

Dün, canım arkadaşım Sena'nın doğum günüydü :)

Kendim için konuşuyorum, pek farklı bi gün sayılmazdı aslında. Ama onun için içten içe önemli bi gündü(ben öyle olduğuna inanıyorum en azından :D). Dile kolay, koskoca 15 yılı devirdi Sena.

Canım benim, doğum günün kutlu olsun, sen olmasaydın;
-Hayatım ana renklerinden yoksun kalırdı :D
-Joe'nun insanlara söyleyebileceği bi isim olmazdı.
-Birlikteyken gülmekten yarılabileceğim en önemli şahıslardan biri eksik kalırdı.
-Kalem kutusu Carlisle olmazdı.
-Telepatik mesajlar verebilen bi arkadaşla hiç tanışmamış olurdum

Bak gördün mü? Sensiz olamam ben :D

Biliyorum, geciktirdim biraz, ama dün olanağım yoktu pek :D

Seni çok seviyorum.

(Bak Rob ne diyo? :D )

Tenisçi dirseği...

Tanrım.
Böyle bi illet olamaz.

Duşa girersin saçını yıkarken acıdan kıvranırsın.
Kalabalık içindeyken aman o çarpmasın bu çarpmasın diye dikkat etsen de sonunda ezilir kolun, başlar ağrımaya.
Kırkbin ton ödevin varken nasıl yapıcaını düşünürsün.
Su bardağı bile kaldıramazsın...

En kötüsü de sağ kolumun sınava çalışırken bu hale gelmiş olması.

Evet, bu doğru; aynı gün iki sınavım vardı ve ben oturup 10 sayfa civarında not çıkardım. Ertesi sabah kalktığımda kolum eskisi gibi değildi.

Siz siz olun kolunuzu elinizi bileğinizi falan çok zorlamayın. Sonunuz benim gibi olur benden söylemesi...


-Grenouille.